RÓŻANIEC na karcie ...
- takiego nie widzieliście !!!

Nasze Modlitwy: "Wierzę w Boga" "Ojcze Nasz" "Zdrowaś Maryjo" "Chwała Ojcu" - słownik

 

Modlitwa dla internautów: jak się odmawia różaniec ...

   Wszechmocny i Wieczny Boże, który stworzyłeś nas na Twoje podobieństwo i poleciłeś nam szukać przede wszystkim tego, co dobre, prawdziwe i piękne, szczególnie w Boskiej Osobie Twego Jednorodzonego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa, pomóż nam, błagamy Ciebie, przez wstawiennictwo św. Izydora, biskupa i doktora, abyśmy podczas naszych wędrówek po internecie kierowali nasze ręce i oczy tylko na to, co podoba się Tobie i traktowali z miłością i cierpliwością wszystkie te osoby, które spotykamy przez Chrystusa Pana naszego. Święty Izydorze módl się za nami. Amen

Modlitwa przed serfowaniem

Coraz więcej użytkowników internetu przed zalogowaniem się do sieci odmawia specjalną modlitwę.

- Codziennie przed zalogowaniem się naszą modlitwę odmawia już ponad 10 mln internautów - ogłosił właśnie amerykański portal dla katolików www.catholic.org. To tam ... kilka lat temu pojawiła się po raz pierwszy treść "Modlitwy przed wejściem do internetu i na fora dyskusyjne", która ma sprawić, by "podczas wędrówek po internecie, internautów ręce i oczy były kierowane tylko na to, co podoba się Bogu"... więcej

Słownik pojęć chrześcijańskich

BIBLIA, Pismo Święte, zbiór ksiąg świętych w chrześcijaństwie i judaizmie; dzieli się na Stary Testament (święte księgi judaizmu) i Nowy Testament. Face Factor

Podział. Katolickie wydania Biblii obejmują 73 księgi (46 Starego Testamentu i 27 Nowego Testamentu), protestanckie — 66 (39 i 27), Biblia hebrajska uznawana w judaizmie liczy 39 ksiąg (kanon). Księgi Starego Testamentu według kolejności w wydaniach katolickich. to: księgi zwane historycznymi: Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb, Powtórzonego Prawa (Pięcioksiąg czyli Prawo), Jozuego, Sędziów, Rut, 1 i 2 Samuela, 1 i 2 Królewska, 1 i 2 Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza, Tobiasza, Judyty, Estery, 1 i 2 Machabejska; księgi dydaktyczne: Hioba, Psalmów, Przysłów, Koheleta, Pieśń nad Pieśniami, Mądrości, Syracha; księgi prorockie — proroków większych: Izajasza, Jeremiasza z Lamentacjami i Baruchem, Ezechiela, Daniela i 12 proroków mniejszych: Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza; Nowy Testament zawiera 4 Ewangelie: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, Dzieje Apostolskie, listy św. Pawła, List do Hebrajczyków, listy powszechne. Apokalipsę św. Jana. Tytuły ksiąg biblijnych pochodzą z reguły od tłumaczy lub kopistów, osoby wskazane w tytule nie muszą być autorami; rękopisy biblijne dzieliły zwykle tekst na perykopy, od XVI w. w wydaniach drukowanych stosuje się umowny podział na krótkie, numerowane rozdziały i wiersze (wersety), wyróżniając perykopy śródtytułami .

Teksty oryginalne. Z 46 ksiąg Starego Testamentu 39 zostało napisanych w języku hebrajskim (z fragmentami aramejskimi), 7 pozostałych zaś zachowało się w języku greckim (deuterokanoniczne księgi). Cały Nowy Testament powstał w języku greckim. Najstarsze fragmenty Starego Testamentu mogły być zapisane już ok. X w. p. n. e., ale większość ksiąg powstała w V-ll w. p. n. e. Nowy Testament niemal w całości powstał w 2 połowie l w. Księgi biblijne są znane z odpisów późniejszych niż oryginały (stąd potrzeba naukowej krytyki tekstu biblijnego Chopin Para World ).

Przekłady. Starożytne: Starego Testamentu w języku greckim (Septuaginta), Starego Testamentu w języku aramejskim (targumy), chrześcijańskie przekłady łacińskie (Vetus Latina, Wulgata) oraz przekłady na języki: syryjski (Peszitta), koptyjski, etiopski, ormiański, gocki, arabski, starosłowiański. Nowożytne: reformacja zapoczątkowała falę nowych przekładów na języki narodowe (choć istniały one już wcześniej, np. J. Wycliff), najbardziej są znane przekłady M. Lutra na język niemiecki i Biblia Króla Jakuba (Authorized Version) w języku angielskim; przekłady protestanckie były dokonywane z języków oryginalnych, natomiast przekłady katolickie z Wulgaty. W czasach współczesnych tłumacze opierają się na tekstach oryginalnych, ustalonych przez nowe wydania krytyczne Biblii; przekłady Biblii są najczęściej pracą zbiorową, nierzadko międzywyznaniową (przekłady ekumeniczne). Obecnie Biblia jest przełożona na niemal wszystkie języki świata, a jej rozpowszechnianie jest popierane przez wszystkie Kościoły chrześcijańskie.

 

Biblia czyli Pismo Święte

  • Księga Rodzaju
  • Księga Wyjścia
  • Księga Kapłańska
  • Księga Liczb
  • Księga Powtórzonego Prawa
  • Księga Jozuego
  • Księga Sędziów
  • Księga Rut
  • I Księga Samuela
  • II Księga Samuela
  • I Księga Królewska
  • II Księga Królewska
  • I Księga Kronik
  • II Księga Kronik
  • Księga Ezdrasza
  • Księga Nehemiasza
  • Księga Tobiasza
  • Księga Judyty
  • Księga Estery
  • I Księga Machabejska
  • II Księga Machabejska
  • Księga Hioba
  • Księga Psalmów
  • Księga Przysłów
  • Księga Koheleta
  • Pieśń nad Pieśniami !!!
  • Księga Mądrości
  • Mądrość Syracha (Eklezjastyk)
  • Księga Izajasza
  • Księga Jeremiasza
  • Lamentacje
  • Księga Barucha
  • Księga Ezechiela
  • Księga Daniela
  • Księga Ozeasza
  • Księga Joela
  • Księga Amosa
  • Księga Abdiasza
  • Księga Jonasza
  • Księga Micheasza
  • Księga Nachuma
  • Księga Habakuka
  • Księga Sofoniasza
  • Księga Aggeusza
  • Księga Zachariasza
  • Księga Malachiasza
  • Ewangelia według Świętego Mateusza
  • Ewangelia według Świętego Marka
  • Ewangelia według Świętego Łukasza
  • Ewangelia według Świętego Jana
  • Dzieje Apostolskie
  • List do Rzymian
  • I list do Koryntian
  • II list do Koryntian
  • List do Galatów
  • List do Efezjan
  • List do Filipian
  • List do Kolosan
  • I list do Tesaloniczan
  • II list do Tesaloniczan
  • I list do Tymoteusza
  • II list do Tymoteusza
  • List do Tytusa
  • List do Filemona
  • List do Hebrajczyków
  • List św. Jakuba Apostoła
  • I list św. Piotra Apostoła
  • II list św. Piotra Apostoła
  • I list św. Jana Apostoła
  • II list św. Jana Apostoła
  • III list św. Jana Apostoła
  • List św. Judy Apostoła
  • Apokalipsa Świętego Jana
  • - Jeszcze rok temu nikt jej nie ściągnął, ale wszystko zmieniło się po śmierci Jana Pawła II. Od tego czasu każdego miesiąca notujemy kilkaset tysięcy ściągnięć i wciąż jest ich więcej - mówi ojciec John Zuhlsdorf z USA, twórca modlitwy. Napisał ją w 1999 r. zaraz po tym, gdy św. Izydor został okrzyknięty patronem stron WWW. Nie zabrakło w niej oczywiście prośby o wstawiennictwo do tego patrona. - Kto jak nie św. Izydor, twórca jednej z pierwszych encyklopedii świata "Etymologiarum libri XX seu Origines", mógłby nam lepiej wskazać wartościowe informacje w internecie, gdzie czai się mnóstwo pornografii i złych rzeczy? - pyta o. Zuhlsdorf.

    Popularność modlitwy najprawdopodobniej jest większa, niż wskazywałaby na to liczba ściągnięć z serwisu www.catholic.org. Modlitwa, która na tym portalu jest po angielsku, została przetłumaczona na co najmniej 26 języków, a od kilku miesięcy jej polską wersję można też znaleźć w naszych serwisach katolickich, np. Mateusz.pl czy Katolik.pl. Nasi księża są jednomyślni, że Polaków ściągających tę modlitwę będzie przybywać. - Coraz więcej osób zauważa, że sieć potrafi wciągnąć i można stracić dużo czasu na bezmyślne surfowanie czy granie. Dochodzą do wniosku, że sami sobie z tym nie poradzą, więc sięgają po specjalne modlitwy - mówi o.Wojciech Jędrzejewski, dominikanin z Łodzi, autor wydanego niedawno modlitewnika dla młodych "Z Bogiem na czacie", w którym znalazła się m.in. "Modlitwa po czacie".

    Różaniec - rozważanie tejamnic Modlitwy Rozancowej

    Tajemnice radosne

    Zwiastowanie
    Zanim Maryja obdarzyła świat najcenniejszym darem, sama ten dar przyjęła od Boga. Zanim zaczęła światu wypraszać tak wielkie łaski, że ukazały się one w postaci promieni tryskających z Jej dłoni, sama przyjęła łaski Bożej tyle, że była jej pełna. Apostołowie Maryi są posłani do ludzi, aby przekazywać im przynajmniej drobne promyczki niosące światło i ciepło. Nie da jednak ten, kto sam nie ma. Dlatego trzeba się otworzyć na łaskę. Zanim wypowie się słowo, najpierw w milczeniu trzeba czekać, aż Bóg do nas przemówi. Zanim zaczniemy nawracać, trzeba samemu się nawrócić.

    Nawiedzenie
    Jest czas siewu i jest czas żniwa. Jest czas zbierania i czas rozdawania. Nie można tylko gromadzić i nie można tylko czekać na to, że wszyscy do nas przyjdą i wszystko nam przyniosą. Trzeba, jak Maryja do Elżbiety, wyruszyć w drogę do człowieka, najczęściej drogą, którą jest człowiek. Kogo Bóg nawiedził swoją łaską, ten jest zobowiązany by nawiedzać innych, by iść do nich i dzielić się z nimi tym, co otrzymał od Boga. Taki jest szlak wszystkich Apostołów Maryi.

    Narodzenie
    Łatwiej jest podzielić się tym, co zdobyliśmy pracą umysłu i rąk, trudniej tym, co pochodzi z naszego wnętrza, co się z nas „rodzi”. Maryja jednak zrodzonego w stajence betlejemskiej Zbawiciela świata „oddaje” pasterzom i mędrcom, a w końcu, każdemu, kto pragnie zbawienia. Apostoł Maryi dzieli się nie tylko chlebem i słowem. Najskuteczniej oddziałuje na innych, gdy daje świadectwo, gdy dzieli się tym, co w nim samym się „rodzi”, a co często jest drogą i cenną tajemnicą. Trzeba więc w samym sobie dostrzec „magnalia Dei”, a następnie tak jak Ona świadczyć: „wielkie rzeczy Pan mi uczynił”.

    Ofiarowanie
    Komu warto dawać? Gdzie warto inwestować? Najczęściej myślimy o dzieciach i młodzieży. W tej tajemnicy widzimy, że Maryja i Józef powierzają swój skarb najbardziej sędziwym. To wspaniały przykład dla Apostołów Maryi, którzy posłani są do wszystkich, ale najbardziej wyszczególnieni są ci, którzy dochodzą do kresu swego życia, szczególnie gdy zagrożeni są rozminięciem się z przygotowanym dla nich zbawieniem. Wtedy właśnie człowiek jest w największej potrzebie. Apostoł Maryi dostrzega to i spieszy z pomocą, ofiarując modlitwę, opiekę i dobre słowo.

    Znalezienie
    Tyle jest dzisiaj zagubionych dzieci i młodzieży, która się zatraciła. Oni nie dają się odnaleźć nawet po trzech dniach jak 12 letni Pan Jezus. Często kryją się przed nami i nie chcą być odnalezieni. Wydaje się, że zupełnie wymykają się z naszych rąk. Apostołowie Maryi niech nigdy nie pozwolą, aby wyrwali się z ich serca. Jeśli dopadniemy ich naszą modlitwą i naszą miłością, to w końcu sami zaczną szukać ratunku i tego, co jest dobre i piękne.


    Tajemnice światła

    Chrzest w Jordanie
    Podczas chrztu w Jordanie otrzymujemy najlepszą lekcję od najlepszego Ojca, jak mamy traktować Jezusa. Bóg mówi: „Tyś jest mój Syn umiłowany”. Maryja mogła to powtórzyć dosłownie. My zaś - wszyscy ochrzczeni - możemy do Jezusa mówić: „Tyś jest moim umiłowanym Zbawicielem”. Tak mówimy do Jezusa Ewangelii, Jezusa Eucharystii, ale tak możemy również mówić do Jezusa obecnego we wszystkich najmniejszych. I w tym właśnie wypadku możemy powtórzyć również dosłownie za Ojcem w niebie i za Maryją: „Tyś jest mój umiłowany syn, umiłowany brat...” Dla tych, co naśladują Maryję, każdy może być synem i córką, każdy może być dzieckiem.

    Gody w Kanie Galilejskiej
    Pan Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność od udziału w weselu w Kanie Galilejskiej i od szczególnej pomocy, której udziela nowożeńcom. Dla nas wszystkich, najbliższym terenem apostolskiej działalności, jest rodzina. Apostołom Maryi przypomina to jedna z rad pomagająca wypełnić apostolskie zadanie: „Módl się codziennie za swoją rodzinę, krewnych, przyjaciół i znajomych, oraz współpracowników”. Wszyscy mamy dobrze zapamiętać wezwanie św. Jakuba Apostoła: „Módlcie się jeden za drugiego... Wielką moc posiada modlitwa sprawiedliwego” (Jk 5,15).

    Nauczanie o Królestwie Bożym
    Jesus obchodził palestyńskie drogi i wszędzie głosił tajemnice Królestwa, a swoje nauczanie rozpoczynał od wezwania do nawrócenia. Orędzie o Królestwie Bożym jest aktualne w każdym czasie, a my naukę Chrystusa poznajemy czytając Pismo święte. Czytanie Pisma podczas liturgii ma taką rangę, jakbyśmy słuchali Jezusa wstępując za nim na Górę, czy tłocząc się na brzegu, gdy nauczał z łodzi. Czasem jednak łatwiej się otworzyć na słowo Boże, gdy w samotności pochylamy się nad księgą Pisma świętego. Wśród rad przeznaczonych dla Apostołów Maryi jest i ta: „Czytaj codziennie kilka zdań Pisma świętego i bierz z nich naukę życiową”.

    Przemienienie Pańskie
    Nawet najbliżsi uczniowie nie spodziewali się tego, że oprócz cudownych nauk i zadziwiających cudów, zobaczą w Nim coś jeszcze wspanialszego. A jednak zobaczyli twarz jaśniejącą jak słońce, szaty jak śnieg i usłyszeli nad Nim wyznanie miłości Ojca. I my nie wyobrażajmy sobie, że już osiągnęliśmy wszystko, że już wyszliśmy na szczyty. Ten szczyt, na który się wspinamy, jest tam, gdzie Jezus przemieni się wobec nas, a my wraz z Nim. Nigdy nie zadawalajmy się tym, co już mamy i co robimy, bo Bóg przygotował dla nas więcej. Dlatego radzi się Apostołom Maryi: „Na końcu każdego dnia pomyśl, co uczynisz, by dzień następny był jeszcze obfitszy i bogatszy w dobre czyny”.

    Ustanowienie Eucharystii
    Ciało i Krew Chrystusa są Najświętszym Sakramentem. Chleb i wino, konsekrowane podczas Mszy świętej, to najświętsze i najbardziej wymowne znaki, pod którymi Jezus przebywa wśród nas i w nas. Dlatego „przed tak wielkim Sakramentem upadajmy wszyscy wraz”. Nie są to jednak znaki jedyne, w które Jezus lubi się przyodziewać. Tak chętnie przybiera postać ubogich, chorych, maluczkich... Wśród rad przeznaczonych dla Apostołów Maryi jest również i to przypomnienie: „Uświadamiaj sobie, że każdy człowiek jest żywym sakramentem Chrystusa”. Dlatego czasem trzeba upadać na kolana również przed człowiekiem, a szczególnie wtedy, gdy trzeba opatrzyć mu rany. „Przed tak wielkim Sakramentem upadajmy wszyscy wraz...”

    Tajemnice bolesne

    Modlitwa w Ogrójcu
    Na rewersie „Cudownego Medalika” są dwa Serca: Serce Zbawiciela i Serce Jego Matki. Serce Jezusa jest przebite włócznią i okolone cierniową koroną, a Serce Matki jest przebite mieczem boleści. Są to więc Serca cierpiące, ale zarazem najbardziej współczujące. Między tymi Sercami jest również miejsce dla serc wszystkich sług i służebnic Jezusa i dla wszystkich Apostołów Maryi. Tak często serca nasze cierpią, ale jeszcze częściej powinni być współczujące. Nasze współczucie kierujemy najpierw do tych Serc z medalu i na nich uczymy się współczucia dla wszystkich, którzy noszą medalik na swoim sercu i potrafią swe serca zmieścić w tej przestrzeni miłosierdzia, jaka jest między Sercem Jezusa i Sercem Maryi - tak wymownie ukazana na „Cudownym Medaliku”.

    Biczowanie
    Bicze, którymi tak bardzo maltretowano Pana Jezusa, nawet swym kształtem przypominały węże, a ich uderzenia były palące jak jad węży, które kąsały Izraelitów na pustyni. Boimy się jadu węży, boimy się wszelkiego jadu, który tak obficie rozlewa się pomiędzy ludźmi i wiele wyrządza szkody. Zadaniem Apostołów Maryi jest być antidotum na to zło. Niepokalana daje nam przykład jak deptać głowę węża. Wielu wśród nas jest ludzi pokąsanych i poranionych. Apostoł Maryi dostrzega te rany i przykłada do nich plaster miłosierdzia. W ten sposób wraz Maryją oblewa łzami rany po biczowaniu, które już po śmierci Syna liczyła na jego ciele.

    Ukoronowanie cierniem
    Na „Cudownym Medaliku” jest dwanaście gwiazd wyjętych z korony Matki Bożej. W tej tajemnicy natomiast widzimy na głowie Pana Jezusa koronę cierniową. Obie te korony przeznaczone są dla nas, jak dla świętego Maksymiliana była przeznaczona korona czerwona i biała. Tę z ciernia trzeba cierpliwie, ale i z dumą, nosić na ziemi. W niebie, podobnie jak Ona, będziemy nosić koronę z gwiazd dwunastu.

    Dźwiganie krzyża
    Przez pryzmat „Cudownego Medalika” patrzymy na drogę krzyżową Pana Jezusa. Na medaliku wyryły się mocno niektóre stacje, a przede wszystkim spotkanie z Matką i pomoc w dźwiganiu krzyża. Te stacje przywodzi nam na myśl krzyż wpisany w literę <M>. Ciężar krzyża opiera się na konstrukcji Maryjnego monogramu. Apostołowie Maryi, którzy cudowny medalik noszą na piersi i rozdają go innym, powinni być mistrzami w tym głębokim zjednoczeniu z Jezusem w cierpieniu i nauczycielami, którzy własnym przykładem ukazują, jak krzyż na swoich barkach dźwigać razem z Jezusem.

    Śmierć na krzyżu
    Na koniec rozważania bolesnych tajemnic znowu wracamy do Serca włócznią przebitego, ukazanego nam na cudownym medaliku. Maryja wytrwała pod krzyżem aż do końca. Tak samo Jan i Magdalena. To jest przykład dla wszystkich Apostołów Maryi. Serce Jezusa jest aż do śmierci posłuszne. My swoje dziecięce posłuszeństwo Bogu okazujemy w każdym dniu naszego życia, ale najpełniej je wyrazimy, gdy w chwili śmierci powiemy Bogu: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Trzeba - jak Jezus - być posłusznym aż do śmierci. „Wykonało się!”

    Tajemnice chwalebne

    Zmartwychwstanie
    Obraz Niepokalanej, której dłonie wysyłają do ludzi promienie, zdaje się być ukształtowany przez wizję prorocką: „Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Mu tryskają, w nich to ukryta moc Jego” (Ha 3,4). Na pierwszym miejscu odnosimy je jednak do Chrystusa zmartwychwstałego. Rany w Jego dłoniach tryskają mocą zdolną obudzić wiarę w niewiernym Tomaszu i innych apostołach. Niech Apostołowie Maryi trwają zawsze w kręgu tego światła. Nie bez ustanku wołają do Matki Chrystusa: „Módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej” i światłem tryskającym z rąk Zmartwychwstałego Pana i Twoich prowadź nas do światłości wiekuistej.

    Wniebowstąpienie
    Postać Niepokalanej na cudownym medaliku ukazana jest między ziemią (stoi na globie ziemskim) a niebem (nad Jej głową dwanaście gwiazd). Podobnie jak Jej Syn, zawieszona jest między niebem, do którego On wstępuje i ziemią, na której pozostaje po wszystkie dni aż do skończenia świata. Apostołowie Maryi są w tej samej sytuacji. Do końca naszych dni idziemy przez ziemię i tu mamy do wypełnienia naszą misję, ale ciągle pamiętamy, że idziemy do nieba. Tam jest cel naszego życia i tam nagroda za wypełnione zadanie.

    Zesłanie Ducha Świętego
    Maryja jest najbardziej podatna na działanie Ducha Świętego: Najpierw jako Matka Chrystusa, kiedy za sprawą Ducha Świętego poczęła Syna Ojca; a następnie, gdy w wieczerniku, w dniu Pięćdziesiątnicy, przyjmując Ducha wśród uczniów Jezusa, stała się Matką Kościoła. Apostołowie Maryi powinni również śmiało wystawiać swoje głowy i serca na wiatr Ducha Świętego. Nie można stawiać Mu oporu. Niech tchnie kędy chce. Niech porwie nas nawet jak Filipa za włosy jak Filipa i przeniesie do tych, którzy czekają na światło wiary i moc miłości.

    Wniebowzięcie
    Podziwiamy w tej tajemnicy chwalebne Wniebowzięcie Matki Chrystusa. To jest również wielka Tajemnica naszej wiary. Znajduje jednak ona wyjaśnienie w innym przywileju Maryi. Na cudownym medaliku został on ujęty bardzo krótko: Maryja jest „bez grzechu”. To właśnie grzech jest balastem, który przywiązuje nas do ziemi, a często i po śmierci przeszkadza wznieść się do Ojca. Nosząc na piersi medalik Niepokalanej przez całe życie trzeba realizować ten prosty program: „bez grzechu”.

    Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny

    Maryja zostaje ukoronowana na Królową nieba i ziemi. Jej królowanie ma jednak szczególny charakter, a Jej władza rozciąga się na te dziedziny, gdzie mają dostępu inni władcy. Nawet apostołowie myśleli, że gdy zasiądą na dwunastu tronach, to będą sądzić dwanaście pokoleń izraelskich. Maryję też widzimy na sądzie ostatecznym obok Najwyższego Sędziego, ale do Niej będziemy wołać z ufnością: „Witaj Królowo, Matko miłosierdzia”. Apostołowie Maryi, zanim staną przed sądem Boga, już tu na ziemi, w różnych sytuacjach muszą pamiętać o słowach Chrystusa: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7,1).

     

    Podstawowe modlitwy

    Modlitwa Pańska

    Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
    święć się imię Twoje,
    przyjdź królestwo Twoje,
    bądź wola Twoja,
    jako w niebie, tak i na ziemi.
    Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj,
    i odpuść nam nasze winy,
    jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
    I nie wódź nas na pokuszenie,
    ale nas zbaw ode złego. Amen

    Wyznanie wiary (Skład Apostolski)

    Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego,  Stworzyciela nieba i ziemi,  i w Jezusa Chrystusa,  Syna Jego Jedynego, Pana naszego,  który się począł z Ducha Świętego,  narodził się z Maryi Panny,  umęczon pod Ponckim Piłatem,  ukrzyżowan, umarł i pogrzebion,  zstąpił do piekieł,  trzeciego dnia zmartwychwstał,  wstąpił na niebiosa,  siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego,  stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.  Wierzę w Ducha Świętego,  święty Kościół powszechny,  Świętych obcowanie,  grzechów odpuszczenie,  ciała zmartwychwstanie,  żywot wieczny.  Amen

    Wyznanie wiary (Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie)

    Wierzę w jednego Boga,  Ojca wszechmogącego,  Stworzyciela nieba i ziemi,  wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.  I w jednego Pana Jezusa Chrystusa,  Syna Bożego Jednorodzonego,  który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.  Bóg z Boga,  światłość ze światłości.  Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego.  Zrodzony, a nie stworzony,  współistotny Ojcu,  a przez Niego wszystko się stało.  On to dla nas, ludzi,  i dla naszego zbawienia  zstąpił z nieba.  I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy,  i stał się człowiekiem.  Ukrzyżowany również za nas,  pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany.  I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo.  I wstąpił do nieba;  siedzi po prawicy Ojca.  I powtórnie przyjdzie w chwale  sądzić żywych i umarłych:  a królestwu Jego nie będzie końca.  Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela,  który od Ojca [i Syna] pochodzi.  Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę;  który mówił przez proroków.  Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.  Wyznaję jeden chrzest  na odpuszczenie grzechów.  I oczekuję wskrzeszenia umarłych.  I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

    Uwielbienie Trójcy Św.

    Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen

    Pozdrowienie Anielskie

    Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
    błogosławionaś Ty między niewiastami,
    i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
    Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
    teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

    Anioł Pański

    Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi,
    I poczęła z Ducha Świętego.
    Zdrowaś Maryjo
    Oto ja służebnica Pańska,
    Niech mi się stanie według słowa Twego.
    Zdrowaś Maryjo
    A Słowo stało się ciałem,
    I zamieszkało między nami.
    Zdrowaś Maryjo
    
    P.  Módl się za nami, święta Boża Rodzicielko.
    W. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.
    

    Módlmy się: Łaskę Twoją, prosimy Cię, Panie, racz wlać w serca nasze, abyśmy, którzy za zwiastowaniem anielskim Wcielenie Chrystusa, Syna Twego poznali, przez mękę Jego i krzyż do chwały zmartwychwstania byli doprowadzeni. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

    Wieczny odpoczynek racz zmarłym dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju. Amen.

    Aniele Boży

    Aniele Boży, stróżu mój,
    Ty zawsze przy mnie stój.
    Rano, wieczór, we dnie, w nocy
    Bądź mi zawsze ku pomocy,
    Strzeż duszy, ciała mego,
    zaprowadź mnie do żywota wiecznego.
    Amen.
    				
    1
    				
    Różaniec – modlitwa prostoty i głębi Cyprian Klahs OP Historia różańca Różaniec w pierwszej kolejności oznacza sposób modlitwy, po drugie zaś jest to «narzędzie» do odmawiania tej modlitwy, czyli sznur paciorków odpowiednio podzielonych, na których liczy się wypowiadane formuły. Ta postać różańca, którą znamy dzisiaj nie powstała w jednym momencie lecz kształtowała się przez wieki, przechodząc przez różne etapy. Od początku chrześcijaństwa wielu wiernych bardzo poważnie traktowało słowa św. Pawła: «Nieustannie się módlcie» (1 Tes 5,17). Odpowiedzią na to wezwanie, szczególnie w środowiskach pustelniczych i zakonnych, były modlitwy powtarzalne, czyli krótkie zwarte formuły wielokrotnie powtarzane, które skupiały myśli, a serca wznosiły ku Bogu. Znane są np. świadectwa o pustelniku Pawle z Teb (III w.), który starał się odmawiać każdego dnia trzysta razy «Ojcze nasz». Do liczenia modlitw używał trzystu kamyków, które kładł sobie na kolana i stopniowo zrzucał. Od wieku VI używano już do takiego liczenia sznura z paciorkami. Z IX wieku pochodzi najstarsze znane świadectwo wskazujące, że jedną z takich powtarzalnych formuł było zaczerpnięte z Ewangelii pozdrowienie anielskie «Zdrowaś Mario». Modlitwa ta bardzo rozwinęła się w średniowieczu, które odznaczało się niezwykłym nabożeństwem do Matki Bożej. Wtedy też pojawił się zwyczaj odmawiania 150 «Zdrowaś», co było inspirowane Psałterzem, który liczy 150 psalmów. Dlatego też mówiono o «psałterzu Maryi». Mniej więcej od XII w. znany jest zwyczaj przeplatania modlitwy «Zdrowaś Maryjo» z «Ojcze nasz». Również w średniowieczu, w czasie jednej z wielkich epidemii dżumy do pozdrowienia anielskiego dodano drugą część: Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Nadanie tej modlitwie nazwy «różaniec» nie jest łatwe do wyjaśnienia, choć wiadomo z całą pewnością, że róża od bardzo dawna jest symbolem Matki Bożej. Być może wpływ miał tu istniejący w średniowieczu zwyczaj przyozdabiania głowy wieńcem z kwiatów. Wieniec ten w niektórych językach nazywano właśnie «różańcem». Wyjaśnienie może przynosić pewna XIII-wieczna legenda. Otóż ten świecki zwyczaj ozdabiania głowy przeniesiono też na Maryję. Legenda opowiada o pewnym bardzo leniwym młodzieńcu. Jedynym dobrem jakie czynił było to, że każdego dnia splatał wieniec, którym przyozdabiał figurę Maryi. Dotknięty łaską wstąpił do zakonu. Jednakże nie mogąc w klasztorze codziennie zbierać kwiatów na wieniec, zaprzestał swojego zwyczaju. Było mu tego żal i już zamierzał opuścić klasztor, ale pewien stary mnich udzielił mu takiej rady: Jeśli chcesz życiem nowym cieszyć Maryję Królowę, z szlachetnych czynów wianek w każdy dzień niech dostanie. Wplataj weń słowa chwały (...) po pięćdziesiąt Zdrowaś Maryja codziennie będziesz odmawiać. To już będzie cały wieniec, który ona bardziej ceni niźli lilie, niźli róże. Około XV w. odmawianie różańca połączono z rozważaniem życia Jezusa i Maryi. Wyodrębniono 15 istotnych momentów z ich życia i powiązano je z dziesiątkami «Zdrowaś Maryjo». Tajemnice podzielono na trzy części: radosne, bolesne i hwalebne. W ten sposób w ciągu kilku czy kilkunastu wieków ukształtowała się taka postać różańca, jaką znamy dzisiaj. Przez długi czas powstanie różańca kojarzono z postacią św. Dominika, który miał go «otrzymać» od samej Matki Bożej podczas objawienia. Skoro jednak, jak widać, różaniec powstawał przez wieki, to nie sposób przypisać go jednemu człowiekowi. Niewątpliwie św. Dominik i jego bracia, którzy, jako wędrowni kaznodzieje przemierzali świat, ogromnie przyczynili się do rozpowszechnienia tej modlitwy. W 1569 r. papież Pius V – dominikanin – specjalnym dokumentem nadał różańcowi formę, która przetrwała aż do naszych czasów. Jednakże historia różańca na tym się nie zakończyła. Najnowszy etap to zmiana, którą wprowadził Jan Paweł II. W 2002 r. ogłosił on list apostolski O Różańcu Świętym, w którym ukazał i potwierdził wartość tej modlitwy, zachęcił do jej praktykowania, a także wprowadził nowe tajemnice, które nazwał tajemnicami światła. Obejmują one najważniejsze wydarzenia z okresu publicznej działalności Jezusa, począwszy od chrztu w Jordanie aż do ustanowienia Eucharystii. Papież umiejscowił te tajemnice w strukturze różańca pomiędzy tajemnicami radosnymi, a bolesnymi. Ta nowość wprowadzona do modlitwy różańcowej jest zarazem wskazówką, że odmawiając różaniec możemy rozważać także inne wydarzenia ewangeliczne, które pozwolą lepiej i pełniej ogarnąć w medytacji tajemnicę Chrystusa. Bo taka jest istota różańca, jak to wyraził Jan Paweł II: ma prowadzić ducha do zasmakowania w poznawaniu Chrystusa. Formy różańca Od średniowiecza ludzie modlący się na różańcu gromadzą się we wspóloty. Takimi wspólnotami są w pierwszej kolejności bractwa różańcowe, skupiające świeckich, którzy statutowo zobowiązani są trwać na modlitwie razem z Maryją. Pierwsze historycznie udokumentowane bractwo założył w 1470 roku bł. Alanus de Rupe. W 1475 roku takie bractwo w Kolonii założył dominikanin Jakub Sprenger. Później w Niemczech i Francji pojawiają się kolejne, skupiając bardzo wielu wiernych. W księgach polskich bractw można znaleźć imiona królów i wielkich wodzów, m.in. Zygmunta Starego, Stefana Batorego, Jana III Sobieskiego, Tadeusza Kościuszki czy Kazimierza Pułaskiego. Obecnie polskie bractwa różańcowe liczą ok. 2 mln członków. Przynależność do takiej wspólnoty daje duchowe korzyści (odpusty i modlitwa wspólnoty za poszczególnych członków za ich życia i po śmierci) oraz nakłada obowiązki, do ktorych należą: odmówienie 15 tajemnic różańca w ciągu tygodnia, wzorowe życie chrześcijańskie, udział w miesięcznych nabożeństwach różańcowych i godne obchodzenie świąt Matki Bożej, z okazji których dostępuje się odpustu. Inną formą wspólnotowego nabożeństwa różańcowego jest tzw. różaniec nieustający. Powstał on mniej więcej w tym samym czasie, w pierwszej połowie XVII w., we Włoszech i Francji. Polega na tym, że jego członkowie losują sobie jedną godzinę w roku, w której odmawiają cały różaniec. Później przeniesiono to na miesiąc. W ten sposób w każdej godzinie trwa modlitwa różańcowa. W 1826 r. we Francji powstał Żywy Różaniec, który miał na celu odrodzenie wiary w społeczeństwie. Składa się on z 15-osobowych grup, nazywanych różami, zaangażowanych w życie parafii. Każda osoba z róży codziennie przez miesiąc odmawia jedną tajemnicę różańca, którą sobie wylosuje. W ten sposób grupa, którą kieruje tzw. zelator, codziennie odmawia cały różaniec. Żywy Różaniec co miesiąc ma wspólne nabożeństwo, w czasie którego dokonuje się zmiana odmawianych tajemnic i naznaczana jest intencja modlitwy. Ta forma wspólnoty różańcowej działa w bardzo wielu polskich parafiach. Istnieje również Różaniec Rodzinny. Najczęściej przy okazji rekolekcji lub misji parafialnych rodziny deklarują się, co jest zapisywane w specjalnych księgach, że będą odmawiały wspólnie różaniec, który umacnia rodziny, napełnia je łaską i daje siłę do dobrego życia. Teologia różańca Wydawać się może, że różaniec jest modlitwą wyłącznie maryjną i rzeczywiście często tak jest pojmowany. W istocie jednak w jej centrum stoi Chrystus, Jego miłość, którą nas do końca umiłował. To prawda, że gdy odmawiamy różaniec, to Maryja uczy nas odkrywać i rozumieć Boże tajemnice. W Ewangelii czytamy: «Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu» (Łk 2,19) – «wszystkie te sprawy» czyli słowa i czyny Jezusa, verba et gesta, jak to ujmuje łacińska formuła, które nam objawiają Boga. Modląc się na różańcu, stajemy się jakby naśladowcami Maryi. Ewangelia stopniowo wnika w obieg myśli człowieka, umacniając jego wiarę i przybliżając do Boga. W tej modlitwie Maryja jest z jednej strony orędowniczką z drugiej zaś, jako jedna z nas, ta która już doszła do pełnego zjednoczenia z Bogiem, jest potwierdzeniem i gwarancją Bożych obietnic i źródłem naszej nadziei – my zmierzamy tam, dokąd Ona już doszła. Różaniec jest modlitwą dwuwarstwową. Specyficzna technika modlitewna, która polega na powtarzaniu pacierzy jest przygotowaniem serca i umysłu do rozważania najważniejszych wydarzeń z życia Chrystusa i Jego Matki, które zarazem są dziejami naszego zbawienia. Rytm i melodyka słów w różańcu nieustannie podtrzymują więź z Bogiem, pozwalają w skupieniu rozważać tajemnice, budzą pragnienie głębszej wiary i otwierają człowieka na łaskę Bożą. Jan Paweł II w swoim liście O Różańcu Świętym napisał, że modlitwa ta należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej. Tych wydarzeń, nazywanych tajemnicami, które rozważamy w różańcu jest obecnie, po wprowadzeniu tajemnic światła, dwadzieścia. Każdemu z nich odpowiada dziesiątka różańca, czyli jedno «Ojcze nasz», dziesięć «Zdrowaś Maryjo» i jedno «Chwała Ojcu...». Cztery części różańca są zatem strzeszczeniem orędzia chrześcijańskiego, mówią bowiem o wcieleniu (cz.I), nastaniu, wraz z Chrystusem, Królestwa Bożego (cz.II), odkupieniu (cz.III) i wyniesieniu do chwały (cz.IV). Tajemnice radosne to: zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie nawiedzenie św. Elżbiety narodzenie Jezusa w Betlejem ofiarowanie Jezusa w świątyni jerozolimskiej odnalezienie 12-letniego Jezusa w świątyni Tajemnice radosne pomagają stopniowo zgłębiać prawdę, że Syn Boży stał się «Bogiem z nami», że zamieszkał w ludzkiej wspólnocie, stając się bratem każdego człowieka, przyjął na siebie ludzkie ciało i ludzki los. Tajemnice światła: chrzest Jezusa w Jordanie wesele w Kanie Galilejskiej głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia przemienienie Jezusa na górze Tabor ustanowienie Eucharystii Te tajemnice przedstawiają słowa i znaki Jezusa, który objawia Ojca, Jego hojność, miłosierdzie i miłość, Jego niesłychaną troskę o człowieka. Przez to objawienie Ojca i Jego miłości Chrystus ukazuje się jako «Światłość świata», jako ten, który «rzuca światło przez Ewangelię», a zarazem ogłasza, że wraz z Jego przyjściem nastało już królestwo Boże. W tajemnicach bolesnych odsłania się pełnia Bożej miłości, która jest silniejsza od całej potęgi zła, od lęku, pogardy i nienawiści. Tajemnice te to: modlitwa Jezusa w Ogrójcu biczowanie Jezusa ukoronowanie cierniem droga krzyżowa śmierć Jezusa na krzyżu Rozpamiętując w modlitwie te wydarzenia człowiek może sobie uświadomić za jak wielką cenę został wykupiony z mocy grzechu. Bóg pragnie, by wszyscy ludzie byli zbawieni i mogli razem z Maryją i wszystkimi świętymi cieszyć się życiem wiecznym w niebie. Ten Boży plan, wypełniony już wobec Maryi, rozważamy w tajemnicach chwalebnych: zmartwychwstanie Jezusa wniebowstąpienie Jezusa zesłanie Ducha Świętego wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny ukoronowanie Maryi na Królową nieba i ziemi. Wszystkie te wydarzenia są potwierdzeniem Bożych obietnic danych nam i są zapowiedzią naszej chwały. Pod koniec XIX wieku papież Leon XIII pisał, że różaniec uczy mądrego przeżywania swojej codzienności (cz.I), swoich cierpień (cz.II) oraz nastawia na życie przyszłe (cz.III). Jan Paweł II uzupełnił to «antropologiczne» spojrzenie na różaniec, stwierdzając, że pozwala on pojąć prawdę o człowieku. Różaniec naprawdę 'pulsuje życiem ludzkim', by zharmonizować je z rytmem życia Bożego – napisał papież. Zatrzymując się w tej modlitwie nad tajemnicą Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka, możemy jakby w zwierciadle Chrystusa i Jego świętego człowieczeństwa zobaczyć, rozpoznać i zrozumieć siebie i swoje życie. Jan Paweł II kończy swój list apostolski o różańcu gorącym wezwaniem: Modlitwa tak łatwa a równocześnie tak bogata, naprawdę zasługuje, by wspólnota chrześcijańska ponownie ją odkryła. I nieco dalej dodaje: Oby ten mój apel nie popadł w zapomnienie niewysłuchany! Cyprian Klahs OP